از بدنسازی تا ناتوانی جنسی | بیماری

هفته نامه سلامت: بازخوانی عواقب یکی از باورهای نادرستی که درباره طول انجام جنسی مردونه رواج پیدا کرده.

«مردی ۲۹ ساله هستم. در گذشته کار بدنسازی انجام می دادم و از نظر زیبایی اندام وضعیت بهتری نسبت به بقیه دوستانم داشتم. ۲ سال پیش نامزد کردم و همون زمان با این فکر که اندام تناسلی خود رو بزرگتر کنم، دست به کاری زدم که سلامت جنسی ام رو به خطر انداخت؛ به این شکل که یه وزنه ۵ کیلوگرمی به خودم بستم و تلاش کردم این قسمت از بدنم رو هم مانند بقیه عضلات بدن با زدن وزنه، تقویت و بزرگ کنم. در حال انجام این کار بودم که یهو صدای «تق» شنیدم و درد ناچیزی د رمحل احساس کردم اما مشکل خاص دیگری در اون زمان نداشتم.

پس از یه مدت فهمیدم که دیگه مانند گذشته نعوظ ندارم پس پس از ۳-۲ هفته به دکتر مراجعه کردم. دکتر سونوگرافی داپلر درخواست کرد. واسه انجام سونوگرافی باید دارویی به نام پاپاورین رو داخل عضو تزریق می کردن که باعث ایجاد نعوظ کامل می شد.

بعد از انجام سونوگرافی، دکتر به من اخطار داد اگه پس از گذشت ۲ ساعت، عضو به حالت طبیعی برنگشت، به بیمارستان مراجعه کنم تا درمان قرار بگیرم. از قضا این اتفاق هم افتاد ولی با تاخیر ۵ تا ۶ ساعته به بیمارستان مراجعه کردم. در اونجا گفته شد اگه نعوظ مدت زمان زیادی طول بکشه و دردناک باشه، می تونه باعث ناتوانی شه؛ در نتیجه واسه رفع این حالت باید سریع به اتاق عمل برید.

استرس زیادی داشتم و از اینکه اون وزنه رو آویزون کرده بودم، شدیدا خود رو سرزنش می کردم. پس از ۱ ساعت درگیری ذهنی در آخر از رفتن به اتاق عمل سر باز زدم و راه خونه رو در پیش گرفتم. در راه برگشت، نعوظ بعد از ۸ ساعت کم کم برطرف شد اما مشکل اصلی من بازم باقی بود. به دکتر دیگری مراجعه کردم و فیزیوتراپی و درمان دارویی رو پیشنهاد کردن. من هم این کارا رو انجام دادم اما بدیش اینه نتیجه نگرفتم. در طول این مدت نامزدم همیشه با من همراه بود و درمان ام رو پیگیری می کرد.

از اینکه در کنارم بود و مشکلم رو درک می کرد، خوشحال بودم. همراهی اش به من انگیزه بیشتری می داد تا درمان ام رو دنبال کنم اما بعد از پیگیریای فراوون و مراجعات زیاد به دکتر و بعد از اینکه مشخص شد مشکلم به طور کامل بهبود پیدا نمی کنه، رابطه نامزدم هم کم کم با من سرد شد.

از این اتفاق براتون نوشتم تا بقیه آقایون از اون درس بگیرن و بی جهت واسه تغییر اندازه آلت تناسلی خود دست به کارای خطرناک نزنن.»

بعضی مردان تصور نجابجایی از اندازه عضو خود دارن و مانند این آقا فکر می کنن یه عضو عضلانیه پس میشه با زدن وزنه اونو هم مانند عضلات بازو بزرگ و تقویت کرد در حالی که اصلا اینجور نیس و همونطور که گفته شد، روند نعوظ نتیجه هماهنگی بین جریان عروقی سالم، جریان عصبی خوب، وضعیت هورمونی متعادل و شرایط روانی مناسبه.

یعنی، کارکرد همزمان آناتومی درست و سالم و سایکولوژی مناسب می تونه با هم در این روند مهم شرکت داشته باشه و اونو بسازن. اگه هر کدوم از این پارامترها آسیب ببینه، در نعوض مشکل ایجاد می شه.

حال اگه این صدمه ها کم و جزیی باشه، بقیه پارامترها تا حدودی اونو جبران می کنن ولی اگ رصدمها شدید باشه، دیگه شاید هیچوقت قابل جبران نباشه و بشه کاری کرد.

بدیش اینه بعضی افراد کارایی می کنن که باعث مشکل در عروق و عصب عضو می شن و سلامت خود رو در خطر قرار میدن.

واسه رفع مشکل جنسی تون خودسرانه عمل نکنین

در پزشکی وسایل هست که واسه بزرگ کردن آلت در مردانی که واقعا اندازه اندام شون کوچکتر از حده و دکتر اونو تایید کرده، استفاده می شه ولی قبل از به کار گیری این وسایل، افراد باید چگونگی کار با اونو یاد بگیرن. به کار گیری این وسایل می تونه حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد در افزایش اندازه عضو اثر داشته باشه اما بعضی مردانی که به این منظور به مطبای اورولوژی مراجعه می کنن، واقعا مشکلی ندارن در حالی که فکر می کنن باید دخالتایی در این مورد بکننن.

بدیش اینه هر چقدر هم که به این افراد توضیح می دیم مشکلی ندارن و احتیاجی به به کار گیری این دستگاه نیس، بازم قبول نمی کنن و هر طور شده این دستگاه ها رو جفت و جور می کنن.

اینم بگیم اگه از این وسایل درست استفاده نشه یا کشیده شدن عضو به هر شکلی با درد همراه باشه، می تونه باعث پاره شدن شریان مارپیچی یا آسیب به عصب شه و ناتوانی رو به دنبال داشته باشه؛ پس اگه به هر علتی دچار درد در این ناحیه شدید، هر چی سریع تر به اورولوژیست مراجعه کنین.

هم اینکه خیلی از مردان به دلیل مصرف خودسرانه بعضی داروها از جمله پاپاورین دچار نعوضای دراز مدت می شن. اگه این مسئله طولانی و با درد همراه باشه، مریضی خطرناک و مهم مردونه ای به نام پریاپیسم بوجود میاره. این مریضی به درمان اورژانسی نیاز داره و اگه درمان نشه، عواقب جبران ناپذیری داره. اگه فردی پس از دچار شدن به این مریضی به دنبال درمان و رفع نعوظ نباشه، ممکنه تا آخر عمرش به ناتوانی گرفتار شه.

ناتوانی جنسی این مریض درمان می شه؟

با اینکه میشه با روشای افراد گرفتار به کم توانی جنسی رو تحت درمان قرار داد ولی اونا دیگه هیچوقت نمی تونن با روشای طبیعی زناشویی داشته باشن و واسه این منظور باید از روشای کمکی استفاده کنن.

یکی از این روش ها تزریق داروهایی واسه ایجاد نعوظ داخل عضوه که حتما باید به وسیله دکتر انجام شه. البته این داروها مشکلات خاص خودشون رو هم دارن.

روش دیگه به کار گیری دستگاه وکیومه که باعث ایجاد نعوظ می شه ولی شک نداشته باشین حالات طبیعی نداره. هر چند این روش ها مورد پسند همه نیس اما چاره ای هم جز به کار گیری اونا وجود نداره. شاید اگه بیماران می دونستن که اینجور عواقبی در انتظار اوناس، هیچوقت دست به اقدامای خودسرانه نمی زدن.