ارزیابی کیفیت محیط مسکونی روستاهای ادغام شده در شهر سنندج

قسمتی از متن پایان نامه :

شاخص­های کمی و کیفی واحد مسکونی:

وضع کنونی مسکن در هر شهر نتیجه یک طریقه تکاملی می باشد. همه بناها و واحدهای مسکونی شهر در یک زمان ساخته نشده­اند، بلکه نتیجه ساخت و ساز چندین دهه گذشته می­باشند(توفیق، 1370: 90). پس برای دستیابی به وضعیت مسکن در هر شهری مطالعه دوره­های مختلف تکاملی شهر الزامی می باشد. برای همین به شاخص­های احتیاج می باشد که وضعیت مسکن و تحول آن را در هر دوره نشان دهد. مطالعه شاخص­های کمی و کیفی مسکن یکی از ابزارها و شیوه­های شناخت ویژگی مسکن به شمار می رود که می توان به کمک آن پارامترهای موثر در امر مسکن را شناخت و هر گونه برنامه ریزی و تصمیم گیری در مورد مسکن را تسهیل نمود(ملکی، 1382: 60). به گونه کلی شاخص­های مسکن را می­توان در دو گروه عمده تقسیم بندی نمود:

شاخص­های کمی واحد مسکونی: برای سنجش اندازه ازدحام جمعیت و یا کمیت مسکن به مطالعه شاخص های زیر پرداخته می­گردد؛

  1. تراکم نفر در واحد مسکونی: اندازه تراکم نفر در واحد مسکونی یکی از شاخص­های عمده سنجش سطح زندگی محسوب می­گردد. این شاخص نشان دهنده نسبت نفر در واحدهای مسکونی (P/H) می­باشد.
  2. تراکم خانوار در واحد مسکونی: این شاخص به عنوان یکی از مهمترین شاخص­های مطالعه کمی مسکن نشان دهنده تعداد خانوار پیش روی هر واحد مسکونی می باشد.
  3. متوسط اتاق در واحد مسکونی؛
  4. اتاق برای هر خانوار: این شاخص یکی از شاخص­های تراکم در واحد مسکونی می باشد.
  5. تراکم نفر در واحد مسکونی: این شاخص تعداد افراد را پیش روی هر اتاق نشان می­دهد. این نسبت غالبا بزرگتر از 1 می باشد و هر چه اندازه آن کوچکتر گردد نشانه استقلال بیشتر افراد خانوارها در داخل واحد مسکونی می باشد. این شاخص یکی از شاخص­های مهم سنجش کیفیت زندگی محسوب می­گردد که توسط کمیته بحران جمعیت سازمان ملل به کار گرفته می­گردد(آسایش، 1375: 6).
  6. تراکم خانوار در اتاق: این شاخص به صورت H/R (خانوار بر اتاق) محاسبه می­گردد و اندازه آن هر چه به صفر نزدیک­تر باشد، نشان دهنده وضعیت خوب خانوارها در تصاحب تعداد اتاق می باشد.
  7. کمبود واحد مسکونی: این شاخص درصد کمبود و اندازه عرضه مسکن را نشان می­دهد.
  8. نسبت رشد خانوار به واحد مسکونی: در مطالعه وضعیت مسکن و تعیین اندازه کمبود آن، مطالعه طریقه رشد جمعیت و متعاقب آن افزایش تعداد خانوار مهمترین عامل به شمار می رود. برای سنجش عرضه واحدهای مسکونی با افزایش تعداد خانوار در یک دروه معین می­توان از نسبت زیر بهره گیری نمود:

H75-h65) / (H75-H65))

در این ارتباط H تعداد واحد مسکونی و h تعداد خانوار می باشد.

هرگاه اندازه این شاخص مساوی یا کمتر از یک باشد نشانه آن می باشد در دوره معین افزایش تعداد مسکن از افزایش تعداد خانوار بیشتر بوده و در نتیجه از کمبود مسکن کاسته شده می باشد و هر گاه اندازه این شاخص بزرگتر از یک باشد کمبود مسکن ثابت مانده و یا افزایش یافته می باشد(دهقان، 1380: 79).

سوالات یا اهداف این پایان نامه :

  1. آیا بین اندازه دسترسی به خدمات و کیفیت محیط مسکونی روستاهای ادغام شده در شهر سنندج ارتباط معناداری هست؟
  2. شما می توانید مطالب مشابه این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

  3. آیا اندازه مطلوبیت کیفیت محیط مسکونی براساس ویژگی­های اجتماعی- اقتصادی افراد متفاوت می باشد؟

 دانلود متن کامل پایان نامه جغرافیا در لینک پایین صفحه